تغذیه

عسل

عسل بهترین نوع آن سرخ رنگ، شفاف، غلیظ، خوش بو و خوش طعم و بدون موم است که وقتی با انگشت بردارند تار ببندد. عسل هرچه کهنه تر شود طبع آن گرمتر میشود. منضج و دافع بلغم لزج و رطوبات از عمق بدن و سر و رساننده قوای ادویه به بدن می باشد. عسل در درمان و پیشگیری از انسداد عروقی، سنگهای کلیه و کیسه صفرا، بیماریهای مجاری ادراری و... مفید می باشد.

ماءالشعیر

هیچ غذایی که هم غذا باشد و هم دوا و بسیار منفعت داشته باشد مثل ماءالشعیر نیست. تسکین دهنده تشنگی بوده و مواد سوخته را از بدن دفع کرده و معده را پاک می کند. سهل النفوذ در تمام بدن است. معتدل الغذا بوده و اخلاط فاسد را به حرکت در نمی آورد. اما در افراد رطوبی مزاج و یا اعضاء سرد بدن مضر است. مصلح آن گلقند بوده و خوردن آن با سکنجبین بدترین چیزهاست (حداقل یک ساعت باید بین آنها فاصله باشد). اگر در ماءالشعیر، عناب و سپستان و چیزهای شیرین دیگر بپزند آن را ماءالشعیر مدبر گویند.

السلام علیک یا ابا عبدالله...